psztymucle

Kochana Kaczuszko! Rok temu mniej więcej o tej porze, po dwóch dniach szykowania się, postanowiłaś opuścić statek-matka i wylądować na tej planecie. Był ciepły, ale nie upalny, czerwcowy wieczór; akurat trwało Boże Ciało, a śpiewająca procesja przeszła nieco wcześniej pod naszym blokiem. Byliśmy tam w czwórkę, ja, Tata, położne Wiola i Beata. Ja nie spałam od wielu, wielu godzin, bo Twoje przyjście na świat zwiastowały mocne skurcze od wieczoru wcześniej. Udawało mi się tylko troszkę zdrzemnąć w przerwach. Tata zmęczony po całym dniu, Wiola, która wieczorem nas zbadała i poszła spać, a przyjechała o piątej rano, bo ją o to poprosiłam, tak mocno bolało. I Beata, która wkroczyła na sam koniec, i dodała nam wszystkim energii na długie ostatnie chwi...

Kiedy rodzisz dziecko, to jest tak, jakby ktoś przekroił twoje serce na pół. Ono nie zrośnie się nigdy, bo jedna część już na zawsze będzie poza twoim ciałem. Z czasem przywykniesz. Na starcie jeszcze nie wiesz, co się stało, a rozcięcie jest wrażliwe na każdy podmuch wiatru, ostry oddech i chłodne spojrzenie. Dlatego położnice trzeba otaczać miłością i troską. Ich wdzięczność jest większa niż Himalaje.